Vrijheid

Vóór haar ongeluk was Ellen het prototype van een onafhankelijke zakenvrouw. Ze had haar eigen lerentassenmerk Indy en werkte zo’n 80 uur per week. Zij en haar telefoon waren onafscheidelijk en ze reisde de hele wereld over. Met volle teugen genoot ze van haar vrijheid, tot die fatale dag op Bali. “Ik zat op een scooter en de taxi voor mij remde ineens heel hard”, weet ze nog. “Verder weet ik niks meer, maar ze hebben mij verteld dat ik over de taxi heen vloog en op een betonblok naast de weg terechtkwam. Ik raakte in coma en twee maanden later werd ik wakker in Heliomare in Wijk aan Zee. Mijn eerste woorden waren: ‘What the fuck doe ik hier?’ Dat was misschien nog wel grappig, maar de rest was echt niet leuk. Ik had geen idee meer wie ik was.”

”Ik vecht voor het realiseren van mijn missie”

Relativeren

Wat volgde was een enorm verwarrende tijd, waarin Ellen met perioden flink depressief en zelfs suïcidale gedachten had. “Het was chaos in mijn hoofd en ik kon niks meer”, schetst ze. “Ik moest alles opnieuw leren: lopen, praten, echt alles. Constant vroeg ik me af of ik er nog wel toe deed.” Toch zette Ellen door. Met de ambitie en het doorzettingsvermogen waarmee ze voorheen haar werk deed, probeerde ze in deze bizarre omstandigheden om ook nu het beste uit zichzelf te halen. Toen een goede vriendin opperde om vrijwilligerswerk te gaan doen bij de voetbal van sportclub Only Friends (sporten voor mensen met een beperking), leek haar dat aanvankelijk doodeng. “Maar ik merkte al snel dat ik er mocht zijn, met alles wat ik was”, blikt ze terug. “Wat ik daar vooral heb geleerd, is relativeren. Als ik die kindjes zag die ondanks hun rolstoel met een grote lach op hun gezicht aan het voetballen waren, dan dacht ik thuis: ‘Wat zeur ik nou eigenlijk?’ Dat was het begin van de weg terug naar boven.”

Betekenisvol

Toen Ellens moeder echter overleed, ging het weer een periode heel slecht met haar. Op haar woonlocatie bij Odion zagen haar begeleiders dat er iets nodig was en ze brachten haar in contact met Odibaan. Zo leerde ze Bea kennen en samen onderzochten ze hoe Ellen haar leven weer op een betekenisvolle manier zou kunnen vormgeven. “Ik had inmiddels ervaren dat je als beperkt persoon niet overal mee kunt doen”, vertelt Ellen. “Tijdens de wandelingen met Bea en mijn hondje Indy hadden we het daar vaak over.” Wat volgde was een intensieve zoektocht waarin door gesprekken

met veel verschillende partijen meer perspectief ontstond. Ellen: “Langzaam ontstond het gevoel: ‘Hier ga ik verdorie eens wat aan doen.’ Samen kwamen we tot de conclusie dat ik als ervaringsdeskundige op dit gebied iets te brengen had. De uitdaging was om mensen te vinden die het wilden ontvangen.”

Innerlijke drive

Vanuit de innerlijke drive die ondertussen enorm sterk is geworden, heeft Ellen hier continu allerlei ideeën over. “Bea brengt hier voor mij structuur in aan”, legt ze uit. “Daarom zeg ik altijd dat zij mijn nieuwe hersenen is.” Inmiddels is Ellen ervaringsdeskundige geworden bij Odion; een positie van waaruit zij onder meer lezingen houdt over het leven met een beperking en zo bijdraagt aan bewustwording. Ook zit ze iedere week aan tafel met de politiek van de gemeente Purmerend, om samen na te denken over betere toegankelijkheid voor mensen die op wat voor manier dan ook beperkt zijn – niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk.

Balans bewaken

Een van de belangrijkste dingen die Bea voor Ellen doet, is bewaken dat ze goed in balans blijft. “Ik vecht voor het realiseren van mijn missie, maar ik heb geen filter meer en sla overal op aan”, weet Ellen van zichzelf. “Wat dan heel erg helpt om de regie weer bij mezelf te krijgen, is wandelen in de natuur. Dat doe ik vaak samen met Bea. Het grappige is dat het met haar niet voelt alsof ik de cliënt ben en zij de professional. Bea zegt vaak dat ze onze omgang als heel gelijkwaardig ervaart. En gelijkwaardigheid is dus precies waarvoor ik strijd. En voor toegankelijkheid!”